Participatiewet handen.

Het falen van de Participatiewet

Ik ben een jongvolwassene zonder baan waardoor ik heb te maken met de Participatiewet en het falen daarvan. Graag vertel ik jou mijn verhaal.

De Participatiewet

Sinds 1 januari 2015 is de Participatiewet in werking getreden. Deze wet is er om zoveel mogelijk mensen met of zonder arbeidsbeperking werk te laten vinden. De Participatiewet vervangt de Wet werk en bijstand (Wwb), de Wet sociale werkvoorziening (WSW) en een groot deel van de Wet werk en arbeidsondersteuning jonggehandicapten (Wajong).

Klinkt goed, toch? De overheid kijkt met jou wat er mogelijk is, in plaats van zomaar een uitkering uit te delen. De overheid bespaart geld en jij zit je thuis niet te vervelen. Helaas zit er een andere kant aan het verhaal, zoals in mijn situatie.

Geen uitkering, wel hulp

Ik ben een 26 jarige man met een inkomen lager dan dat van een uitkering. Ik kan net rondkomen en kies er bewust voor geen bijstandsuitkering aan te vragen. Waarom? Ik wil het zelf proberen op te lossen. Zo lang ik mijn rekeningen nog kan betalen, wil ik geen bijstandsuitkering.

Dit betekent niet dat ik geen hulp wil of nodig heb. Sinds ik mijn studie een paar jaar geleden heb afgerond heb ik nog geen baan kunnen vinden. Hierin speelt mijn autistische beperking een grote rol. Door deze beperking kan ik niet fulltime werken.

Demotiverend

Ik ben anderhalf jaar bezig geweest met het zoeken van een geschikte baan. In de deze tijd heb ik mee gedaan aan projecten die werkloosheid tegen gaan (zoals de Noorderbaanbattle). Toch heb ik helaas nog geen geschikte baan kunnen vinden.

Dit is natuurlijk erg demotiverend en het zit mijn dwars. Ik heb hulp nodig, iemand die met mij aan de slag gaat om te kijken waar de mogelijkheden liggen en mij ondersteunt waar nodig.

Doordat ik zo lang al bezig ben met het zoeken van een geschikte baan is mijn zelfvertrouwen op dit gebied laag. Om toch geld te verdienen, ben ik een jaar geleden ZZP’er geworden en verdien ik nu net genoeg om van rond te komen, al is dat sommige maanden moeilijk en stressvol.

De zoektocht

Toch ben ik een paar maanden geleden weer begonnen met het zoeken naar een baan. Vanuit de Participatiewet wordt van de gemeente verwacht dat zij ondersteuning bieden aan mensen die moeite hebben bij het vinden van een baan. Mijn gemeente heeft wijkteams, een eerste aanspreekpunt voor de burger. Daarom benaderde ik het wijkteam van mijn wijk.

Het wijkteam heeft gekeken naar de mogelijkheden binnen de gemeente en het UWV. Er bleek geen potje geld of regeling te vinden waar ik aanspraak op zou maken.

Daarom heb ik de gemeente gebeld, helaas, ik kom voor geen enkele regeling in aanmerking. “Het zou allemaal makkelijker zijn als je een uitkering aanvraagt” vertelt de beleidsambtenaar mij aan de telefoon. Met een bijstandsuitkering zou ik wel op bepaalde regelingen aanspraak kunnen maken.

Dan is er nog het doelgroepenregister. In het doelgroepenregister staan gegevens van personen die onder de banenafspraak vallen. Wat houdt dit in? Er komen tot 2026 125.000 extra banen voor mensen met een ziekte of handicap. Deze banen worden gevuld met mensen die geregistreerd staan in het doelgroepenregister. Helaas maak ik geen kans om in dit register te worden opgenomen, want het UWV acht mij in staat een baan te vinden (afgeronde HBO opleiding, bovengemiddeld intelligent, dan moet je zoiets kunnen).

Opgeven is ook geen optie

Nu had ik hier de strijd kunnen opgeven, maar via het wijkteam hoorde ik van de pilot ‘Parttime ondernemen in de bijstand’. Deelnemers mogen terwijl ze een bijstandsuitkering ontvangen onder voorwaarden een gedeelte van hun inkomen uit zelfstandig activiteiten verdienen.

Gaaf! Dit klinkt veel belovend! Ik ben namelijk al ZZP’er. Wellicht eindelijk een vorm van de Participatiewet die mij wel kan helpen. Maar helaas, om in aanmerking te komen voor deze pilot moet je een bijstandsuitkering hebben. Toch ga ik 8 juni een kijkje nemen op de bijeenkomst.

Onnodig een bijstandsuitkering

Nu snap je vast waarom ik zo gedemotiveerd raak. Ik wil mijzelf zien te redden, met een beetje hulp, maar zonder een onnodige bijstandsuitkering. Ik bespaar de staat graag die bijstandsuitkering omdat ik die nog niet nodig heb. Het lijkt er alleen steeds meer op dat als ik hulp wil, ik tegen mijn zin die uitkering moet aanvragen. Steeds beter begin ik te snappen waarom sommige mensen een uitkering aanvragen en vervolgens gaan niksen.

Zo nu en dan heb ik dagen dat ik het niet meer zie zitten en mij flink rot voel. Hoe ga ik m’n plekje nou vinden op de arbeidsmarkt? Gemotiveerd blijven is moeilijk wanneer het systeem zo tegen je lijkt te werken. Het is gewoon makkelijker een uitkering aan te vragen, ook al heb je die niet nodig.

De toekomst

Ik weet nog niet hoe ik dit probleem ga oplossen. Heb jij een tip? Dan kom ik graag met jou in contact. Deze blog heb ik anoniem geschreven omdat ik niet graag in de spotlight sta. Contact opnemen kan via Fanny Koerts.

P.S

Terwijl ik deze blog schrijf, lees ik de brief van het CAK. Ik moet per maand €19,40 betalen aan eigen bijdragen voor mij PGB. Als ik een bijstandsuitkering aanvraag hoef ik deze niet te betalen. Mocht je het vergeten zijn, ik verdien momenteel minder dan een bijstandsuitkering.

Fanny Koerts
fanny@uptous.nl

Fanny is 1 van de initiatiefnemers van Jimmy's. Ze reist het hele land rond om te helpen bij het starten van nieuwe Jimmy's. "Het leukste werk van de wereld!"